جوجه درآوری

شناسایی و بهبود قابلیت جوحه‌آوری

اثرات تغذیه در قابلیت جوجه درآوری تخم‌مرغ‌های بارور را به استثنای کمبود ویتامین‌ها و برخی مواد مغذی دیگر، نمی‌توان به آسانی به صورت کمی بیان نمود. خلاصه‌ای از نشانه‌های رایج کمبود برخی ویتامین‌ها و مواد معدنی در جنین در جدول زیر درج شده است.

باید تاکید شود که نشانه‌های کلاسیک کمبود ویتامین‌ها به صورت منفرد به ندرت مشاهده می‌شود؛ بلکه اغلب کمبود چند ویتامین به واسطه حذف سهوی پیش مخلوط ویتامین از جیره و یا در اثر تاثیر سایر مواد مغذی یا سموم بروز می‌کند که مواد اخیر رایج‌تر و تشخیص آن نیز مشکل‌تر است؛ زیرا تجزیه جیره بیانگر میزان صحیح ویتامین، در زمانی که کمبود آن رخ داده است، می‌باشد. هنگام کمبود چند ویتامین، برای مثال در اثر حذف سهوی پیش مخلوط ویتامینی، در ابتدا اغلب نشانه‌های کمبود ریبوفلاوین بروز می‌کند که بیشترین اثر نامطلوب را برای مرغ‌های مادر به همراه دارد و قابلیت جوجه درآوری تخم‌ها را پس از ۳ تا ۴ هفته به سطح بسیار پایینی کاهش می‌دهد.

در این تحقیق از جیره‌های ذرت-سویا استفاده شده و هر پیش مخلوط ویتامینی فاقد یکی از ویتامین‌ها بود. بنابراین به واسطه این که ذرت و کنجاله سویا حاوی مقداری ویتامین هستند، عوارض ناشی از کمبود برخی ویتامین‌ها چندان محسوس نبود. همان‌طور که پیش از این شرح داده شد، نشانه‌های کمبود ریبو فلاوین بسیار شدیدتر بود.

نشانه های معمول کمبود ویتامین و املاح در جنین

ویتامین A:

مرگ زودرس در جنین و عدم تکامل دستگاه گردش خون

ویتامینD3:

برحسب ذخایر مرغ‌های مادر، جوجه‌های کم‌رشد و استخوان‌های نرم و به طور عمومی همراه با نقایص پوسته، تغییر خلل و فرج پوسته.

ویتامین E:

به‌طورکلی مرگ زودرس در جنین در ۱ تا ۳ روز اول و احتمالا آنسفالومالاسی جنین، تراوش عروقی نیز معمول است.

ریبو فلاوین:

تلفات زیاد جنین در روزهای ۹ تا ۱۴ یا ۱۷ تا ۲۱ جنین‌ها حالت آدم و یا پیچیدگی پرها را نشان می‌دهند. پیچ خوردگی انگشتان پا در جوجه‌ها ممکن است مشاهده شود.

اسید پانتوتنیک:

خونریزی‌های زیرجلدی در جنین‌ها از تخم خارج نشده

بیوتین:

کاهش جوجه درآوری بدون افت تولید تخم‌مرغ، اوج مرگ‌ومیر جنین در هفته اول و سه روز اخر دوره جوجه‌کشی می‌باشد. ضایعات اسکلتی و کچ شدن نوک نیز ممکن است.

ویتامین B12:

تلفات جنین در روزهای ۸ تا ۱۴ احتمالاً ادم و پیچ خوردگی انگشتان پا و همچنین کوتاه شدن نوک.

تیامین:

از نظر تلفات جنین، دو مرحله عمده وجود دارد:

  1. در مرحله اولیه
  2. دیگری در روزهای ۱۹ تا ۲۱.

در سینی‌ها تعدادی جوجه مرده به همراه تعداد کمی جوجه ناقص مشاهده می‌شوند. تلفات جوجه‌هایی که هچ شده‌اند در سنین ۱۰ تا ۱۴ روزگی ممکن است بسیار زیاد باشد. تزریق تیامین، به‌طورکلی سبب بهبود آنی می‌شود. انواع خاصی از مواد ضدعفونی‌کننده، آنتی‌کوکسیدیوزها و پودرماهی کیفیت پایین ممکن است سبب کمبود تیامین شوند. همچنین به تازگی مدارکی مبنی بر افزایش نیاز به تیامین در حضور قارچ‌های فوزاریوم ارایه شده است.

کلسیم و فسفر

همچنان که کمبود این مواد مغذی در مرغ‌ها بیشتر می‌شود، تلفات جنین از مراحل انتهایی به مراحل ابتدایی دوره جوجه‌کشی تغییر می‌یابد؛ کوتاه و ضخیم‌شدن پاها، کوتاه شدن آرواره زیرین، برآمدگی پیشانی، ادم گردن و بیرون زدگی شکم از نشانه‌های آن هستند. کیفیت پوسته نیز به‌طورکلی تحت تاثیر قرار ‌گیرد.

روی:

ضایعات متعدد اسکلتی و کوتاهی و کمی پرها ممکن است دیده شود.

منگنز:

تلفات جنین در مراحل انتهایی ۱۸ تا ۲۱ روزگی جنین‌ها دارای بال‌ها و پاهای کوتاه و سر و نوک غیرطبیعی می‌باشند. ادم شایع است و ریزش پر به طور معمول وجود ندارد.

0 پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟
خیالتان راحت باشد :)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *